przenieśliśmy się wszyscy na:

http://u-mrowki.blogspot.com/

jeśli ktoś ma ochotę poczytać moje recenzje, to recenzje tworzę na:

http://tu-czytam.blogspot.com/

Zapraszam

Kabaret, w którym zaczęłam poważniejsze "estradowe" pisanie kilka lat temu, obchodzi teraz swoje trzydziestolecie. Impreza z tej okazji (połączona z kolejnym występem) zaplanowana jest na 16.12. Oczywiście zostałam na nią zaproszona i mam pierwszy raz w życiu zobaczyć swoje teksty na scenie (bo do tej pory nigdy mi nie pasowało czasowo) - więc też to traktuję jako pewien rodzaj debiutu.

- Są dwa przedstawienia - powiedziałam Fimbulowi. - Jedno o 17:30, a drugie o 20. Chcę pójść na próbę przed pierwszym, pogadać, zmyć się i przyjść na to o 20 potem.
- Idź na dwa! - odparł Fimbul.
- Nie no, to potem się będę nudzić...
- Idź na dwa - upierał się Fimbul. - Na pierwszym będziesz siedzieć i słuchać, a na drugim wykrzykiwać puenty przed aktorami.

Poza tym chciałam poinformować, że nie jestem już związana z Granicami, w związku z tym zapowiadam przenosiny bloga. Jeszcze nie wiem dokładnie, gdzie się przeniesiemy i kiedy (nawał obowiązków chwilowo nie pozwala na przeprowadzkę natychmiast) - ale od razu serdecznie zapraszam na jakieś nowe miejsce. Dam znać.

I przy okazji dziękuję wszystkim Wydawnictwom za ciepłe słowa i obietnicę kontynuacji współpracy. Postaram się nikogo nie zawieść.

Trzymajcie kciuki.

Ostatnia rewia wręczona.
Bosski Boss od 2007 roku musiał znosić nasze pomysły twórcze (MOJE musiał też wcześniej, ale nie ma dowodów ;)). We wstępie do pierwszej rewii, Wielkiej Rewii Satyrycznej, pisałam "WRS to pierwsza część zaplanowanej trylogii. Kolejne tomy - Rewia na Wodzie (pomysł Ani Szczepanek) i Rewia Cudzoziemska (pomysł Mrówki) zostaną napisane w przyszłych latach (pomysł Egzekutora)". Zostały napisane, zilustrowane, nagrane... Parę razy udało nam się dokonać niemożliwego, mnóstwo razy udało się pokonać przeciwności losu.
Zamykamy ten rozdział. Co będzie dalej - nie mam pojęcia. W każdym razie wszystkim Rewiowym dziękuję, bez Was nie udałoby się stworzyć tego:

Pierwsza z zapowiedzianych informacji debiutanckich:

http://www.e-bookowo.pl/ebooks/23/189/satyra_i_humor/satyrady/

Nie dla mnie dzisiaj Noble są i Pulitzery
nie dla mnie styl Dąbrowskiej ani Magdy Umer
nie dla mnie oczywiście Czterdzieści i Cztery
(i żaden inny numer).

Ten tekst nie przypomina "Pana Tadeusza",
bo chociaż się starałam, to nie wyszło, no żesz...
więc Cię do lektury, Odbiorco, nie zmuszam
(lecz i tak kupić możesz)

Przy okazji - mam nadzieję, że w razie czego wszyscy (nie)znajomi kontakt mailowy do mnie mają - iza.mikrut@mailplus.pl - nigdy nie wiadomo, kiedy się przyda.

- Zrobiłam dzisiaj trufle - pochwaliła się Ania Sz.
- Takie co to je świnie wyszukują w lesie? - upewniłam się. - Żyjesz ponad stan.
- To prezent na Mikołaja - wyjaśniła Ania. - Miały być dla ludzi, ale świnie też wchodziły w grę, jakby się nie dało tego zjeść.

PS - próbowałam poprawić bloga przez przekopiowanie szablonu, ale się nie da.

Fimbulwinter (30-11-2009 12:24)
Facebook polecił mi, żebym sprawił, aby był dla Ciebie przyjaznym miejscem ;D
Fimbulwinter (30-11-2009 12:24)
Izabela Mikrut
Spraw, by Facebook był dla niej lepszym miejscem.

:D

- Do dzisiaj mnie śmieszy, jak Ci Ania Sz. w Szczyrku robiła herbatę - powiedziałam Fimbulowi w kontekście picia.
- Będziemy o tym Ani wnukom opowiadać - stwierdził Fimbulek.
- O, napiszę jej to - ucieszyłam się. - Albo napiszę na blogu, mogę?
- Tak, ale dodaj na końcu jakiś miły akcent. Że ją pozdrawiamy i bardzo lubimy. Z wodą czy bez.

Ania, pozdrawiamy i bardzo Cię lubimy.

1. Aneks do notki 835 - sms od Robo "Zdobyliśmy 1 nagrodę i nagrodę specjalną Łowców.B". "Jak się dowiesz, w jakiej aranżacji poleciały twoje teksty, to nic nam więcej nie napiszesz" - stwierdził dziś Robo. Raczej się nie pomyli. Zdarza się. Najwyżej będę do końca życia terminować w Adinie bez szans na debiut, za biesiadę dziękuję serdecznie, nie bawi mnie, mam inne plany.

2. Czwartek, telefon od Piotrka z Długich "mamy tu aktora, który potrzebuje tekstu, ale nie napiszemy mu, bo nie zdążymy [w słuchawce słychać Jacka "pozdrowienia Mrówkoooo!"]. Wymyślisz coś?". Wymyśliłam. Dwa teksty poszły, zostały zaakceptowane. Napisałam je wtedy, kiedy miałam największą gorączkę.

3. Już wkrótce parę informacji o debiutach rozmaitych (najśmieszniejsze, że na różnych polach).

4. Powoli zaczynam Was zapraszać na mojego bloga recenzenckiego (to też rodzaj walki z rozmaitymi przekrętami i nieuczciwościami, zdrowsza będę ;)). Można na nim znaleźć recenzje, szkice i omówienia krytyczne, wywiady, komentarze (do znalezionych w antykwariacie książek) i różne takie. Wszystko przyjdzie z czasem, na razie wyłażę spod koca, więc bez cudów. Jeśli komuś zależy, może dodać do siebie na bloga linka do tu-czytam, będę wdzięczna. Jeśli nie - nic się nie stanie.

Skończył mi się apetyt na pisanie i na przeżywanie tym bardziej. Szczęka - siedlisko tumiwisizmu. I dobra wymówka na początek. Zamierzam iść i zdrowieć. Dobranoc.

Od samego rana Mrówka wyglądała jak chomik, tylko że jedną połową twarzy. Zrezygnowała z wyrażania nią uczuć, chociaż i tak sprawiała wrażenie, jakby do wszystkiego i wszystkich żywiła pogardę, Planowała nawet nadmuchać drugi policzek i sugerować stałego, nieodwracalnego focha, ale z braku potencjalnych odbiorców tegoż (i przy śmiechu obserwatorów) zrezygnowała, ograniczając zbędne wysiłki.

Odkryła przy okazji, dlaczego starożytni Egipcjanie dawali się malować na ścianach tylko z profilu.

Udawała, że ma w policzku schowane pół jabłka na później.

Twierdziła, że chce zostać twarzą firmy produkującej pokarm dla chomików, ale z racji nierównomiernego spuchnięcia, zrezygnowała.

Planowała, że przewróci się na chodniku, bo i tak bardziej poturbowana być nie może.

I strasznie, ale to strasznie bolały ją kolana i kręgosłup w krzyżu.

Dentystka na widok Mrówki załamała ręce, a potem... chwyciła za skalpel. Nie ma to jak mało stresujący początek dnia. Na nieśmiałe "a może po prostu antybiotyk?" wyszeptane przez przerażoną Mrówkę odparła, że antybiotyk też będzie. Później.

- A dlafego mnie tak bolą kolana? - wymruczała Mrówka po zabiegu.
- Bo w zębie masz pierwotny proces zapalny, a w kolanach wtórny - wyjaśniła dentystka.
- To mowe mam po proftu koftkę u nogi wwichniętą? - spróbowała Mrówka beznadziejnie zażartować, a potem przyszła do domu i położyła się spać, próbując przy okazji zbić dość wysoką gorączkę i rozmasować stawy.

Zaiste, wielu poświęceń wymagają zęby pozbawione granicy z kością.

Pokazywał kiedyś Ulli Boegershausen, jak  plastikowa albo metalowa nakładka na palcu, przesuwana po strunach (nie umiem tego inaczej opisać) wpływa na zmianę dźwięku gitary. Postanowiliśmy to z Fimbulem wypróbować i Fimbulek wymyślił, że najlepiej będzie do tego celu użyć fragmentu oprawki szminki.

- Fimbul, zapomniałam ci przynieść szminkę dla ciebie - pacnęłam się w czoło na korytarzu.
- CISZEJ! - powiedział Fimbul.

Popatrzyłam na niego ze zdziwieniem.
Dopiero po BARDZO długiej chwili do mnie dotarło.